Mysore
Written on 9/13/2008 10:04:00 am by Swift!
A break for some time. Hereafter you can find me in Infosys GEC (Global Education Center). Though there is a lot to write, oops, no time.
Till you find your dream
Written on 9/11/2008 08:41:00 am by Swift!
Climb every mountain,
search high and low
Follow every by way,
every path you know
Climb every mountain,
ford every stream
Follow every rainbow,
till you find your dream
A dream that will need, all the love you can give
Everyday of your life, for as long as you live
Climb every mountain, ford every stream
Follow every rainbow, till you find your dream
A dream that will need, all the love you can give
Everyday of your life, for as long as you live
Climb every mountain, ford every stream
Follow every rainbow, till you find your... dream...
-The Sound Of Music
വട്ടന്!
Written on 9/09/2008 08:23:00 pm by Swift!
എനിക്ക് വട്ടാണ്
നിങ്ങളാരെയും അറിയിക്കാന് പറ്റിയില്ല,
ക്ഷമിക്കണം.
"നിനക്കു വട്ടായപ്പോഴേക്കും...
നീയങ്ങു വല്യ ആളായിപ്പോയി,
നീയങ്ങ് ഭയങ്കര ജാടയായി പോയി"
എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞു എന്നോട് പിണങ്ങരുത്.
നിങ്ങളെ ഈ വിവരം അറിയിച്ചില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു എന്നോട് പരിഭവവും അരുത്.
ജാടകൊണ്ട് ഒന്നും അല്ല അറിയിക്കാഞ്ഞത്.
ജന്മനായുള്ള സ്വന്തം വട്ടു തിരിച്ചറിയാന് കഴിയാത്ത നിങ്ങളെ എന്തിന് വെറുതെ എന്റെ വട്ടിന്്റെ കാര്യംപറഞ്ഞു ബുദ്ധിമുട്ടിക്കണം? എന്ന് ഞാന് കരുതി.
അപ്പോള് പിന്നെ ഇപ്പോളെന്താ അറിയിച്ചത്? എന്ന് നിങ്ങള് ചോദിക്കും
കാരണം ഉണ്ട്.
ഇപ്പോള് എന്റെ വട്ടിനു നല്ല കുറവുണ്ട്.
ഇവിടെ നിന്നു പോകുന്നതിനു മുന്പ് എനിക്ക് വട്ടില്ലായിരുന്നു
ഇവിടെ തിരിച്ചു വന്നതിനു ശേഷവും എനിക്ക് വട്ടില്ല
ഇതിനു ഇടയിലുള്ള കാലത്താണ് എനിക്ക് വട്ടായത് !!!
എനിക്ക് വട്ടില്ല എന്ന് ഞാന് പറഞ്ഞാല് നിങ്ങള് പറയും എനിക്ക് വട്ടാണെന്ന്.
എനിക്ക് വട്ടാണെന്ന് ഞാന് പറഞ്ഞാല് നിങ്ങള് പറയും: "മഹാന്", "ജീവിതത്തിന്റെ പൊരുള്തിരിച്ചറിഞ്ഞവന്", "സാഹിത്യകാരന്"...
ഇങ്ങനെ ഒക്കെ പറഞ്ഞു നിങ്ങള് എന്നെ പുകഴ്ത്തും.
നിങ്ങള് വല്യ ആള്ക്കാരെ പോലെ എനിക്കും മഹാന് ആകാന് പറ്റുമോ എന്ന് ഞാന് ഒന്നു നോക്കട്ടെ.
("ഇവിടെ"=തിരുവനന്തപുരം)
Absent
Written on 9/07/2008 07:25:00 pm by Swift!
Just an observation:
You will rarely find me in my college photos.
New
Written on 9/04/2008 08:40:00 am by Swift!
Two new gadgets into our family. Thanks to Shajichayan :-)
It's the seventh phone I am using in four years ;-)
Peter Keating
Written on 8/27/2008 10:25:00 am by Swift!
Peter Keating is a new draftsman in the office of Francon & Heyers, the leading Architects in America. Guy Francon, one among the two partners is very much impressed with Keating’s academic records and so has a liking for him. Tim Davis is the most skilled draftsman at Francon’s office. Now read the following:
In the drafting room he found Tim Davis, his best friend, slouched despondently over a drawing. Tim Davis was the tall, blond boy at the next table, whom Keating had noticed long ago, because he had known, with no tangible evidence, but with certainty, as Keating always knew such things, that this was the favored draftsman of the office. Keating managed to be assigned, as frequently as possible, to do parts of the projects on which Davis worked. Soon they were out to lunch together, and to a quiet little speak-easy after the day’s work, and Keating was listening with breathless attention to Davis’ talk about his love for one Elaine Duffy, not a word of which Keating ever remembered afterward.
He found Davis now in black gloom, his mouth chewing furiously a cigarette and a pencil at once. Keating did not have to question him. He merely bent his friendly face over Davis’ shoulder. Davis spit out the cigarette and exploded. He had just been told that he would have to work overtime tonight, for the third time this week.
“Got to stay late, God knows how late! Gotta finish this damn tripe tonight!” He slammed the sheets spread before him. “Look at it.! Hours and hours to finish it! What am I going to do?”
“Well, it’s because you’re the best man here, Tim, and they need you.”
“To hell with that! I’ve got a date with Elaine tonight! How’m I going to break it? Third time! She won’t believe me! She told me so last time! That’s the end! I’m going up to Guy the Mighty and tell him where he can put his plans and his job! I’m through!”
“Wait,” said Keating, and leaned closer to him. “Wait! There’s another way. I’ll finish them for you.”
“Huh?”
“I’ll stay. I’ll do them. Don’t be afraid. No one’ll tell the difference.”
“Pete! Would you?”
“Sure. I’ve nothing to do tonight. You just stay till they all go home and then skip.”
“Oh, gee, Pete!” Davis sighed, tempted. “But look, if they find out they’ll can me. You’re too new for this kind of job.”
“They won’t find out.”
“I can’t lose my job, Pete. You know I can’t. Elaine and I are going to be married soon. If anything happens…”
“Nothing will happen.”
Shortly after six, Davis departed furtively from the empty drafting room, leaving Keating at his table.
Bending under a solitary green lamp, Keating glanced at the desolate expanse of three long rooms, oddly silent after the day’s rush, and he felt that he owned them, that he would own them, as surely as the pencil moved in his hand.
It was half past nine when he finished the plans, stacked them neatly on Davis’ table, and left the office. He walked down the street, glowing with a comfortable, undignified feeling, as though after a good meal.
* * * * * * * *
In the drafting room, Keating concentrated on Tim Davis. Work and drawings were only unavoidable details on the surface of his days; Tim Davis was the substance and the shape of the first step in his career.Davis let him do most of his own work; only night work at first, then parts of his daily assignments as well; secretly, at first, then openly. Davis had not wanted it to be known. Keating made it known, with an air of naïve confidence which implied that he was only a tool, no more than Tim’s pencil or T-square, that his help enhanced Tim’s importance rather than diminished it and, therefore, he did not wish to conceal it.
At first, Davis relayed instructions to Keating; then the chief draftsman took the arrangement for granted and began coming to Keating with orders intended for Davis. Keating was always there, smiling, saying” “I’ll do it; don’t bother Tim with those little things. I’ll take care of it.” Davis relaxed and let himself be carried along; he smoked a great deal, he lolled about, his legs twisted loosely over the rungs of a stool, his eyes closed, dreaming of Elaine; he turned once in a while: “Is the stuff ready, Pete?”
Davis had married Elaine that spring. He was frequently late for work. He had whispered to Keating: “You’re in with the old man Pete, slip a good word for me, once in a while, will you?-so they’ll overlook a few things. God do I hate to have to be working right now!” Keating would say to Francon: “I’m sorry, Mr. Francon, that Murray job sub-basement plans were so late, but Tim Davis had a quarrel with his wife last night, and you know how newlyweds are, you don’t want to be too hard on them,” or “It’s Tim Davis again, Mr. Francon, do forgive him, he can’t help it, he hasn’t got his mind on his work at all!”
When Francon glanced at the list of his employees’ salaries, he notices that his most expensive draftsman was the man least needed in the office.
When Tim Davis lost his job, no one in the drafting room was surprised but Tim Davis. He could not understand it. He set his lips defiantly in bitterness against a world he would hate forever. He felt he had no friend on earth save Peter Keating.
Keating consoled him, cursed Francon, cursed the injustice of humanity, spent six dollars in a speak-easy, entertaining the secretary of an obscure architect of his acquaintance and arranged a new job for Tim Davis.
* * * * * * * *
By a unanimous decision of Francon, Heyer and the chief draftsman, Tim’s table position and salary were given to Peter Keating. But this was only part of his satisfaction; there was another sense of it, warmer and less real-and more dangerous. He said brightly and often: “Tim Davis? Oh yes, I got him his present job.”
On Peter Keating, From Ayn Rand’s The Fountainhead
മഴ
Written on 8/27/2008 12:51:00 am by Swift!
തൃശ്ശൂരില് പോയി വരുന്നതു വന്നു വന്നു ഒരു ഹോബി ആയി മാറിയിട്ടുണ്ട്, എനിക്ക്.നേരത്തെ എറണാകുളം തൃശൂര് ആയിരുന്നു എന്റെ സന്ചാരപഥം. ഇപ്പോള് തിരുവനന്തപുരത്ത് നിന്നു ആയി എന്ന് മാത്രം. ഒരു ദിവസം 600 കിലോമീറ്റര്, കുറച്ചു കടുപ്പം തന്നെ...അതും ആഴ്ചയില് രണ്ടും മൂന്നും തവണ..
അനിയത്തി ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് മടങ്ങി. ഇനി എന്നാണാവോ ഈ വീട്ടില് എല്ലാവരും കൂടി ഒന്നിച്ചു? എന്റെ മുറിയില് ഇനി തലയും കുത്തി കിടന്നു പഠിക്കുന്ന ഒരു രൂപത്തെ miss ചെയ്യും. ഒരു അനക്കവും ഇല്ലാതെയാവും.
ട്രെയിനില് ഞാന് ഒരു coffee വാങ്ങി അവള്ക്കു കൊടുത്തു.എനിക്കും വാങ്ങി തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള് അവള് അത് കൈയില് നിന്നു താഴെ ഇട്ടിരിക്കുന്നു കുറെ അവളുടെ ദേഹത്തും വീണു...അവളെ ഒന്നു നോക്കിയ ശേഷം ഞാന് ഒരെണ്ണം കൂടി വില്പനക്കാരനോട് ചോദിച്ചു. അപ്പോള് അയാള് "മുഴുവനും താഴെ പോയോ" എന്ന് ചോദിച്ചു.അയാള് ഒരെണ്ണം കൂടി തന്നു. ഞാന് അതിന്റെ പൈസ കൊടുത്തപ്പോള് അയാള് വാങ്ങിയില്ല. എത്ര നിര്ബന്ധിച്ചിട്ടും അയാള് മൂന്നാമത്തെ കാപ്പിയുടെ പൈസ വാങ്ങിയില്ല. എനിക്ക് ഭയങ്കര സന്തോഷം തോന്നി.അഞ്ചു രൂപ ലാഭിച്ചതിലല്ല...ഇങ്ങനത്തെ ആള്ക്കാര് ഉണ്ടല്ലോ എന്നറിഞ്ഞിട്ടു. ഒരു മാലയ്ക്കു വേണ്ടി പോലും കൊലപാതകം നടക്കുന്ന ഈ നാട്ടില് തനിക്ക് അര്ഹമായ പണം ഒരാള് സ്വമനസാലെ വേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്, സന്തോഷംതോന്നി. പെട്ടെന്ന് ഓര്ത്തു പോയത് ഒരു രൂപയ്ക്ക് വേണ്ടി വഴക്കിടുന്ന ഓട്ടോക്കാരെ ആണ്.
അനു പോയി. കുറെ നാള് കഴിഞ്ഞു ഞാന് എന്നോട് തന്നെ ചോദിക്കും...ആരായിരുന്നു ഈ അനു?
ആലപ്പുഴ വഴിയായിരുന്നു മടക്കയാത്ര. ഒന്നോ രണ്ടോ പ്രാവശ്യം മാത്രമേ ഇതു വഴി വന്നിട്ടുള്ളു. പല കാഴ്ചകളും കണ്ടിരിക്കുമ്പോഴാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലായത് എനിക്ക് water bodies ഭയങ്കര ഇഷ്ടമാണെന്ന്. നദിയും പുഴയും ഒക്കെ കാണുമ്പോള് എനിക്കുണ്ടാവുന്ന സന്തോഷം! ഏറ്റവും കൂടുതല് ഇഷ്ടം കടല് ആണ്.പക്ഷെ വളരെ കുറച്ചു പ്രാവശ്യം മാത്രമേ കണ്ടിട്ടുള്ളു. അതില് ഏറ്റവും കൂടുതല് ഓര്മയില് നില്ക്കുന്നത് ശ്രീലങ്കയിലെ ആ കടല് തീരം. കടല് എത്ര കണ്ടാലും എനിക്ക് മതിവരില്ല. അത് പോലെ ഇഷ്ടമുള്ള വേറെ ഒരു കാര്യം മഴ നനയുന്നതാണ്. എല്ലാം മറന്ന്, തകര്ത്തു പെയ്യുന്ന മഴയില് ആസ്വദിച്ചു നടക്കുക!ഹാ! ഇപ്പോള് അത് ചെയ്യാന് പറ്റുന്നില്ലല്ലോ...കാരണം? എന്തൊക്കെയോ നഷ്ടപെടും എന്ന പോലെയുള്ള ഒരു തോന്നല്, കൈയില് ഉള്ള എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ നനഞ്ഞാലോ എന്ന വിചാരം, വെറുതെ എന്തിനാ എന്ന ചിന്ത, പനിയെ പേടി,എല്ലാത്തിലും ഉപരി, കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴ അറിഞ്ഞു കൊണ്ടു നനയാന് വേണ്ടുന്ന ധൈര്യം, അത് കിട്ടാത്തത്...
ഇപ്പോഴും ഓര്മയുണ്ട്...ആറാം ക്ലാസ്സിലെ ഓണാഘോഷം കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചു വരുമ്പോള് പെയ്ത ആ മഴ...അറിഞ്ഞു കൊണ്ടു അതും നനഞ്ഞു ഞാന് വീട്ടില് വരെ നടന്നതും...കണ്ണുകാണാന് പോലും പറ്റാത്ത പോലെതകര്ത്തു പെയ്യുന്ന ആ മഴ.
അനില് സര്ന്റെ ബൈക്കിനു പുറകില് ഇരുന്നു ആ രാത്രിയില് എറണാകുളം MG Roadല് നനഞ്ഞ മഴ...അവയെല്ലാം ഞാന് അറിഞ്ഞു കൊണ്ടു നനഞ്ഞവ ആയിരുന്നു.നനയാതിരിക്കാന് എനിക്ക് പറ്റുമായിരുന്നെങ്കിലും നനയാന് വേണ്ടി ഞാന് നനഞ്ഞ മഴകള്.
ഇനി എന്നാണോ ആവോ ഒന്നു കൂടി?എന്നെങ്കിലും ഞാന് കുട എട്ടുക്കാതെ പോകുമ്പോള് തകര്ത്തു മഴപെയ്യണേ..അന്നെന്റെ pocketല്, നനയും എന്ന് ഞാന് ഭയക്കുന്ന ഒന്നും ഉണ്ടാവരുതേ..
മഴ മൊത്തമായി എന്നെ നനച്ചു കഴിയുമ്പോള് ഒരു പ്രത്യേക ധൈര്യം തോന്നും... എനിക്ക് ഇനി ഒന്നും നഷ്ടപെടാന് ഇല്ല എന്ന്...ആ ധൈര്യം തോന്നുമ്പോള് പിന്നെ ബാക്കി മഴ കൊള്ളുന്നത് ഒരു ഹരമാണ്...നനഞ്ഞിറങ്ങിയാല് പിന്നെ എന്താ പേടിക്കാന്, പിന്നെ നഷ്ടപ്പെടാന് ഒന്നും ഇല്ലല്ലോ..
ഓടി പോകാന് വല്ല സ്ഥലവുമുണ്ടോ?
Written on 8/25/2008 08:52:00 pm by Swift!
എന്തില് നിന്നൊക്കെ ഓടി പോകാന് ശ്രമിക്കുന്നു,
അതെല്ലാം എന്തേ എന്നെ വിടാതെ പിന്തുടരുന്നു?
എവിടെ പോയാലും എനിക്ക് സമാധാനം തരില്ല എന്നുണ്ടോ?
ഇങ്ങനെയൊക്കെയാവാന് എന്താ ഞാന് ചെയ്ത തെറ്റ്?
Beware of
Written on 8/25/2008 06:39:00 pm by Swift!
The ones I fear the most are the ones which come to you and say, "I'm nothing compared to you..., you are great, I'm nothing...". So let me get your help. And finally ...
The most dangerous species. Parasites.